solğun

Yenə adi günlərdən biri idi. Bir az insan çoxluğu olan yerdə gəzməyə çıxdım. Hər qarşıma çıxan, üz üzə gəldiyim insan gözümün içinə dim dik baxır və sanki soruşurdular. Utanıb başımı aşağı saldım.
Bir neçə addım sonra üzündə təbəssüm dolu bir uşaq mənə yaxınlaşdı və əlindəki bir neçə solğun gülü mənə doğru uzatdı.
“Al bunları, ona hədiyyə edərsən. Bu gözəl güllərin qoxusu ona xoş olacaq, bu həmçinin səni də sevindirəcək”
Aldım. Çox tələsik aldım gülləri ondan. Tikanlarının ovucuma toxunması bir az diksindirdi məni.
Addımlarımın sayı getdikcəö artırdı. Hara getdiyimi bilmirdim, düşünmürdüm belə.
Gedəcəyim yerdə nə bir gözləyənim, nə də bir başqa canlı var idi.
Hər geri baxdığımda ayaq izlərimin yox olmasını seyr edirdim.
Geriyə dönmənin nə dərəcə çətin olacağını düşündükcə yerişimdə bir axsaqlıq yaranır, az qala yerə düşəcəyəm deyə diqqətimi daha çox yerə yönəldirdim.
Beynimdə düman, əlimdə gül, düşündüyüm heç.
Bir az irəliləmişdim ki, yaşlı bir bədən qoxusu üzümü turşutdu, gözlərim isə qoxunun burnuma gəldiyi tərəfə döndü.
“Sən çox pis birisən, insan”
Yox, bu mənə deyilmədi. Sadəcə məni çağırdıqlarını düşündüm, və üzümü sol tərəfə döndərdim. Köhnə libaslı qadın, gözlərimə zillədiyi, üzərinin para pərdələr tutan baxışıarını gördükdə tək bir şey düşündüm:
- “ora bura baxmadan irəliləmək !”
Bu qədər qəribəlik yaşadıqdan sonra gözlərimi yumub bir neçə saniyəlik bərk bərk sıxdım. Bir az sıxlıq yaşadım. Amma insanlar azalmışdı.
Ovuclarımın üşüməsini hiss etdim. Əllərimi aid olmadıqları yerə, ciblərimə saldım.
Bir az irəlidə mənim kiçik, yaşadığım mənsil yerləşirdi. Ora çox az – az baş çəkirdim.
Hər səfərimdə əlimdə nəsə aparmalıydım. Bu dəfə solğun, əlimdə olmasından peşman iki gül var idi ovucumda. Bərk bərk tutmuşdum onları.
Artıq yaxınlaşırdım mənzilimə.
Onu basdırdığım otaqdaca məni gözləyirdi.
Əllərimin izi boğazında, sinəsi cızıqlarla dolu. Hələ sıxdıqca barmaqlarım bir birinə toxunurdu, gözlərini bir müddət bütün gücünü toplayb açıq saxlamışdı. Necə də nifrətlə baxırdın !
Hər həftə sonu bu sıx insanların içinə girər və ayaqlarıma baş qoşub gedərdim. Hər dəsəində həmən bu kiçik dediyim mənzilə gələrdim.
Hər gəldiyimdə, otağa girişim üzümün cizgilərini bir neçə il əvvələ aparırdı.
Amma deyəsən bu dəfə də məndən qabaq bir ziyarətçin var imiş.
Buraya gəldiyim müddət ərzində ilk dəfə idi ki onun göz yaşlarını, və hönkürtü ilə ağlamasının şahidi oldum.
Və həmən gün aynanın qarşısında öz əksimi görmədim. Bəlkə də bu ilk dəfə deyildi amma gözlərimin yoxluğunu düşündüm. Yenidən aynaya yaxınlaşdım. Nə üzüm, nə gözüm, nə mən.
Toxunduğum aynanı toz almışdı. Bəlkə də toxunuşumu belə hiss etməmişdi.
Çox vaxt itirmədən onu öldürdüyüm yerə, otağına keçdim.
Əllərimi açıb dua elədim, sonra özümə qarğış elədim.
Mən səni öldürdüyüm gündən çox keçib, amma hələdə sağsan.
Sonra bəyazlar içində cəsədini gördüm. Heç itirməmişdin üz cizgilərini. Yanaqlarında təbəssüm var idi. Sənin, bəyazlar altından, kiçik parça dəliklərindən parlayan qapalı gözlərin baş ucunda dayanan iki insanı görürdü.
Biri mən, biri də sən.
Ağladıqca ağlayırdıq səni.
Mən bu evə yenə gələcəm. Həmişə gələcəm. Qışda belə gələcəm.
Sən də. Amma daha ağlamayaq. Nə sən nə də mən.

dəyişdim.

Bu gün səni başqa bir bədənə dəyişdim. Utanmadım, nə də çəkinmədim. Eləcə deyirəm bunu, yəni tam olaraq istədim və etdim.

“İçəri keç, xoş gəlmisən”

“Bəs..!?”

Bilirəm alçaqlıqdı bu, amma yenədə dəyişdim səni, hətta zövq aldım, həzz alaraq etdim bunu. Sinəsini oxşadım o zərif məxluqun, o da sənin kimi gözlərini yumdu həmən an. Bir anlıq zaman durdu onun üçün, əlləri kilidlənmişdi, eyni sənin əllərin kimi.

Gözlərinin qorxusu sinəsini əsdirirdi, titrəyirdi bir azacıq, zövq alırdım, daha çox oxşayırdım, sənin sinəni oxşadığım kimi. Bir azacıq kənar durdum. Boğazım qurumuşdu. Yox !! peşman deyildim heç də. Bədəninin qoxusu səni xatırlatmadı, çox gözəl idi, zərif, tələsik bədəndən uzaqlaşan bir qoxu.

Dəyişik biri, fərqli biri, səndən daha çox fərqli biri idi. İlk dəfə dodağının qulağımın ardına toxunması səni tam olaraq xeyalımdan bir anlığa silmişdi. Daha sonraki görüşlərimizdə belə səni asanlıqla dəyişə biləcəyimi, dəyişəcəyimi artıq rahatlıqla düşünürəm.

Bəlkə də inanmazsan, amma o qədər gözəl səslənirdi sevişməmiz. Hər nəfəs almağım onun incə səsi ilə canlı musiqi yaradır, musiqinin notları onun ayaq barmaqlarının arasından dodaqlarının qabarıqlığına qədər, bədəni ilə rəqs edərək qalxırdı.

Çox incə biri idi, düşüncəmdə hələ belə biri olmamışdı. Sən də onun kimi deyildin, kobudluğun, sıxıcı hərəkətlərin məni bir az yorurdu. Tükənirdim günü gündən, nə yaxşıkı yoxsan.

Nə yaxşıkı yoxsan…

Sevirəm, onunla olmağı sevirəm. hətta çox sevirəm.

Bilirsən bu səni düşündüyümdən fərqli bir şey. Yəni tam fərqli bir duyğu.

Bir anlıq yumulan gözlər, bir neçə saniyəlik səni göylərə qaldıracaq, və tam hündürlüyə çatdıracaq, və bir anda üzü üstə sürətlə aşağıya doğru endirəcək. Ürəyin yerindən oynayıb, səndən tez bir zamanda yerə çatmaq istəyəcək, O yüksəklikdən yerə enməyin bir rahatlıq verəcək sənə. Amma sonrası gərəksiz bir peşmançılıq yaradır, sonda nə etdiyinin fərqinə varmadan üzünü gözünü turşudub oturursan.

Mən peşman olmadım, olmayacam.

Sadəcə o günü unutmuram, bir neçə dəqiqəlik baxışımı.

O zərif sandığım varlığın gözləri alovlanmışdı sanki. Buz tutmuş nəfəsi ilə ovuclarını sərtləşmiş dodaqlarına yaxınlaşdırır, istimək istəyirdi. Çarpayının bir küncündə qısılıb, dizlərini sinəsinə doğru sıxaraq, qolları ilə bərk bərk qucaqlamışdı.

Baxırdım, sadəcə baxırdım. O gün, səni onun ayaqlarının aşağısında, eyni onun kimi qısılıb oturulu görmüşdüm, bəlkə də gözlərimə görünmüşdün, bəlkə də bu qarabasma idi amma sən ordaydın. Sanki bütün sevişməmizi izləmişdin. Bəlkə də bir anlığa belə gözlərini qırpmamışdın.

Bütün bədənimi soyuq tər alıb üzü aşağı enirdi, hər toxunduğu hissə sanki bədənimdən ayrılıb havadaca yox olurdu.

Çəkinmədən gözünün içinə qədər dalmışdım. Cəsarətli biriymişəm.

Baxışından o qədər utanmışdım ki, paltarımı geyinmədən belə qapını açıb çölə çıxmışdım.  

Bir azacıq tüstü sayəsində qorxunu gülüşə çevirməyi bacarmışdım.

Gülümsəyirdim, inanmazsan amma həqiqətən gülümsəyirdim. Nə sənə nə də ki ona.

Hər gülüşün bir ünvanı olur bəlkə də, amma kimə ünvanlayacağımı bilmirdim.

Onun dodaqları səninkilər qədər gözəl deyildi, toxumadım belə.

Döndüyümdə nə səni nə də onu gördüm. Sadəcə kiçik bir çarpayı, üzərində bəyaz üstlük, bir də tərləmiş, sanki yenicə üzərindən yorğun, günlərcə uzanlı birinin qalxmasından sonar islanmış döşək. Çarpayı belə yad gəlirdi.

Yorğun idim, üzümdən sanki dəmir parçaları asılmışdı, damarlarım çəkilirdi, alnım dartılırdı, saçlarımı dırnaqlarımla yerindəcə qazıb, ovucumdan bir nəfəsə üfürmək, havaya səpmək istəyirdim.

Qapının döyülməsi bəzən hər şeyi unutdurmağı bacarır.

Köhnəliyi, üzərindəki çartlara sahib olmasına baxmayaraq belə məni soyuqdan qoruyan qapı zərif bir qonaq gətirmişdi həmən gün.

“Bəs sən hara … !?”

“Rahat ol. Gəlirəm indi.”