once.

nəsənsən.

yaşlanıram

saçlarımla yanaşı

xatirələr tökülür

hər günə bir saç düşür

hər saata

hər ana

üzüm yaman qırışıb

gözüm görür qırışı

yanağımdan aşağı

damcı sular yarışır

daha bəsdi yaşadıq

gəl bir azda biz ölək

danışmayaq dinməyək

bizim üçün ayrılan

torpağıca tez bölək

yarısına sən uzan

üstünü mən örtərəm

sənə soyuq dəyməsin

mən ayaqda ölərəm

Bb.

sən inci.

kipriklərin qucaqlaşsın.

küsülü qalaq bu payızı,

islanmayaq.

daha yoxdur bir xatirə,

bu yağışa tab gətirə.

iyunada çox uzağam.

dekabıra bir şey yoxdu,

çox boşluqdu.

bir az ətrindən qalmışdı,

bugün yoxdu.

yuyulduqca itdi yaşıl köynəyimdən.

çirklənmişdi.

qalmır heç nə,

sən bilirsən.

susub, susub dinməyirsən.

şəkillərə baxdığımı görən olub.

gizləyiblər.

nə o gündü, nə bu gündü

neçə gündü görünmürsən.

bu da qışa bir hədiyyə...

Vüsal Nazimoğlu

gecənin səssizliyi.

bir sən əksiksən ay işığı.
üzünü buludlar almış yəqin
gözündə kölgələr gəzir,
bəlkə də elə məndən gizlənirsən...
yəqin ki, haqlısan sən. 
bu gözlər, 
səni duman görən bu gözlər
bədəninə həsrət qalıb.
öpüşünü miras ver
yanaxlarım sevinsin.
heç nə düşünmə, 
baxma mənə.
eləcə hər gecə qonağım ol..
amma, gündüzləri yox ol
amma düzünü de..
ya da, 
gəlmə heç...
bilirsən, ən çox nəyi sevdim ?!
sağ əlini.
digərindən bərk tuturdu əlimi.
mən də gülürdüm eləcə.
həm özümə,
həm də sıxdığın ələ.
heç nə yaraşmır,
yaraşmır heç nə,
nə mənə, 
nə də ki sənə.

babam ve ben.

baba, affet beni
bir az kaba oldum,
bir az qaripdim amma bir gunah işlemedim.
acı bir şey, biliyorum.
ama ben beklemeğe alıştım artık. Hatta çok alıştım.
istersen sen de gel.
bak, burası çok güzel.
yanimda bile oturabilirsin.
birlikde bekleriz.
her kes burda, 
sıkkınlık yok,
bazıları daha önce gitdi,
geri kalanları burada
ayni bizim gibi bekliyorlar.
zaman bize de gelicek be babam.
bir elini omzuma koydun mu, yeter.
daha bir şey istemem.
istemedim bile.

itmək.

mədəni qış
sil ayaqlarının qarını
əlcəklərin buzlanıb
dənələrin azalıb
çıxart əlcəkləri əlindən
qonağım ol 
buz kimi çay süzərəm 
istəsən lap gözümdən dərd verərəm
təki sən qonağım ol


nəsə xoş gəlmir sənə
üzünü yan çəkirsən
əriyirsən dərindən
itib itib gedirsən
sən ki əriməz idin


mərifətli dənələrin
yağdığı yeri bilir
hər düşdüyü ürəyin
dərdin dərindən silir.

nə deyim sənə mən qış?!
sözüm dilimdə donub.


nə istək nə arzu 
tələsik deyil
hamısın dondur mənim beynimdə
zamanı yaşlandır 
sonra yaxın gəl
gəl, donumu aç,
donum daralıb əynimə yaman sıx gəlir
içimə uzaqdan bir soyuq gəlir
deyəsən mən səni çox gözləyəcəm
deyəsən bu qışda bərk üşüdəcəm

nə deyim sənə?!

sən mənim qadınımsan, deyilsən ?
bu nə kədər
üzünü buludlar almış yenə
nə deyim sənə?!


bax, hər şeyin sonuna 
bir yağış dənəsini
bir bulud atar gedər
yağışlığın tutubmu?!
onda bir yağış göndər!


mənim üçün bulud ol.
mənim üçün yağış at
hər dənənin qədrini
mənim qədrim tək dad


qoyma günəşi çıxsın
o mənə gərək deyil


denən ki: "yağ ey yağış"
təpələri islat sən
kimsə səsin çıxarmaz
səsini eşidənnən


rahat rahat çığır sən.
yağış eşidər səni,
axı söz verib dünən.


bacarırsan bulud ol!
yoxsa yağıb gedərsən.
sonra düşdüyün yerdən,
dönməyə ərinərsən.
mənə fikir vermə sən.

uzaq olun!

buludlar gözümə düşür,
gözümün qarası hanı?!


eh, nə yağış, nə külək, nə günəş
hərdən sizə uyammıram
islanmıram, üşümürəm, göz yummuram
mənə mi göz dikmisiniz ?!


əl vurmayın yanağıma,
əllərimə, dodağıma!
sizə aid heç nəyimdi,
bu heç nəyi məndə qoyun!
uzaq olun!
uzaq olun!


itirmişəm öz tayımı.
tay tayını tapar deyin,
vaxt tapacaq zamanını,
mən tayını tapan deyil.


nə siz mənə
nə mən sizə uyan deyil!

kimə!?

hara getsəm
hara üz tutsam
sənə aparır bu şəhər məni
neyniyim!?
yandırımmı bu şəhəri
ya da səhəri gözləyim
günəş doğsun yeni günəş
deyirlər hər səhər
bir yenilik gətirir
mənim səhərimsə çox dala qalıb
yoruldum ta
başqa bir səhər
başqa bir günəş doğsun
rəngi sarı yox
lap fərqli olsun
ya da heç olmasın
eləcə bu şəhərdə 
elə burdaca
yıxılım qalım
Bakı, məndən xəbərin yox
necə ki, mənim səndən
get, istəsən insanlarıda apar
sən onlarsız heçsən,
necə ki mən, Bakı !

tələs.

sənsiz tez keçir
günlər
saatlar
nə dərdi nə qəmi
anıb gedirəm
olmur deyə deyə
baxır aynana
gözüm danışammır
dilim də görmür
məni kim gətirib
sənin yanına
kim gəlib alacaq
növbəti dəfə
heyf ki, özümü ala bilmirəm
azacam, itəcəm
deyəsən yenə.

Love with little hands.

We have lost even this twilight.
No one saw us this evening hand in hand.
While the blue night dropped on the world.
I have seen from my window the fiesta of sunset in the distant mountain tops.
sometimes a piece of sun burned like a coin in my hand.
I remembered you with my soul clenched in that sadness of mine that you know.
where were you then?
Who else was there?
Saying what?
Under the summer roses


When the flagrant crimson
Lurks in the dusk of the wild red leaves,
Love with little hands, comes and touches you.
With a thousand of memories,  and asks you:
Beautiful, unanswerable question.

No more !

No more thing. Just be away Vus !

adsız.

nə gülürsən mənə yenə
dodaqların
gözün gülür
elə bilki 
ruhun gəlib öz yerinə
nə qəribə


qalma
get
qorxu gəlir canıma
çox uzaqsan
nələr gəlir ağlıma




isti yay yağışı yağsın istərəm
qırıq aynam
daş otağım
bir də 
şam ətrafında qızışan pərvanələr
bəyaz əlbisəli
parlaq gözlü pərvanələr
nağıllardakı təki 
bir at
bir araba 
bir də qılınc verin mənə
amma
bir az fərqli sonluqla


qaçmayım dalınca
axtarmayım səni
qaranlıq ormanda


və səni xatırladan
andıran
bir şey qalsın
soyuq bir əşya 
və ya nəsə


uzun uzun adımı çağır
və birdən sus


səssliyin səsini dinlə
nə qal 
nə də get
bilmirəm
nə edirsən et 

sonsuz qar.

saçlarıma qar yağır
dənə dənə
düyün düyün
heç ərimir bu istidə
eləcə donub qalır
bu qarın sonu yoxdumu?!

soyuq qorxu alıb canı
itirirəm öz qanımı
alnımda yoxdur yazım ta
yaman itkinləşirəm
bu qarın sonu yoxdumu!?

saçım dənələnir
ağırlaşır
ağır gəlir başım mənə
ağır olur dolaşmağım
üzüm gözüm fağırlaşır
sözüm gəlmir
gedir batır
bu qarın sonu yoxdumu?!

gəzib yoruluram tez
oturmağa halım olmur
qul edir bu başım məni
yağır yağır
yenə dolmur
bu qarın sonu yoxdumu?!

nə edəcəm heç bilmirəm
ağarıram
itib itib bu şəhərin yorğanında
ağ oluram
azalıram
dənələrin
çoxluğundan sıxılıram
ağırlığa tab gətirmir ayaqlarım
hər qalxdıqca
yıxılıram
bu qarın sonu yoxdumu,
düşüb düşüb bitmək bilmir.

Atilla Ilhan - Ben sana mecburum

Ben sana mecburum bilemezsin  
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor
Bu şehir o eski İstanbul mudur?
Karanlıkta bulutlar parçalanıyor
Sokak lambaları birden yanıyor
Kaldırımlarda yağmur kokusu
Ben sana mecburum sen yoksun

Sevmek kimi zaman rezilce korkudur
İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur
Tutsak ustura ağzında yaşamaktan
Kimi zaman ellerini kırar tutkusu
Birkaç hayat çıkarır yaşamasından
Hangi kapıyı çalsa kimi zaman
Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatihte yoksul bir gramafon çalıyor
Eski zamanlardan bir Cuma çalıyor
Durup köşe başında deliksiz dinlesem
Sana kullanılmamış bir gök getirsem
Haftalar ellerimde ufalanıyor
Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem
Ben sana mecburum sen yoksun

Belki Haziranda mavi benekli çocuksun
Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor
Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden
Belki Yeşilköy'de uçağa biniyorsun
Bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor
Belki körsün kırılmışsın telâş içindesin
Kötü rüzgâr saçlarını götürüyor

Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Bu kurtlar sofrasında belki zor
Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden
Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Sus deyip adınla başlıyorum
İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin
Hayır başka türlü olmayacak
Ben sana mecburum bilemezsin..

bir filmden.

sana yazacağım bütün sözcüker yetersiz kalıcak biliyorum.
üstüne gökkuşağı kuşandığım bu aşk yalanmış diyeceksin.
bir hiçe sarılmışım diyeceksin.
bunca derdin arasında üzülmene sebeb olduğum için,
hayatına girib seni üzdüğüm için, beni bağışla
senin yerine kendimi koyduğumda yapacak hiç bir şeyin olmadığını
biliyorum.
giderken iki aşk arasında kalsamda, senin aşkını kalbime gömerek
gidiyorum.
insanların gözlerine bakdığımda her kesin aradığı ayni aslında. İşte
ben en başında seni buldum. Bu yüzden sen oldun sevdiyim, unutmaya
çalışdığım. Ayrıldı, belkide her şey. Giderken seni de götürüyorum.
Yalnızlık şarkıları hep bağırarak söylenir ya, ben hep susarak 
söyledim şarkıları. Hep bir gideni olduğu için her aşkın bir kalanı,
hep bir biteni olduğu içinde her aşkın söylenen bir yalanı var.
Dörd bir yanım bile yalan olsa da, sana dokunmam, seni hiss etmem,
ilk kez senin olmam, seni sevmem yalan değil diyosun.
Farz et ki hiç yaşamadık, unut gitsin aramızdakı her şeyi.

снег.

Я помню первый снег в моей жизни.
Кусочки белого снега.
Так красиво, когда вы чувствуете их в ладони.
Так прекрасно, когда вы смотрите на них.
Они как люди, падают и исчезают c земли.
Затем снова, снова и снова падают.
Через некоторое время они теряют свой неизвестный запах.
Вы знаете, наш запах ограничен, он исчезает в течении нашей жизни.
Никто не может сохранить его. Никто.
Найди свой запах и сохрани его навсегда. Снег не имеет собственный запах.
Вот почему мы его любим.
Иногда мы любим людей, которые отличаются от нас, даже запахом.
Может это - реальная история любви.
И когда вы пытаетесь удержать его, вдруг вы видите, что нет его в вашей ладони.
Вы думаете, это реальность или просто ложные истории своей мечты.
С течением времени так медленно, так быстро,
наш мозг теряет воспоминания.
Мы стараемся удержать их, и не потерять.
Это как машина, которая удаляет нашу память.
Мы, наставники нашего мозга. Мы можем управлять им сами.
Нам не нужны другие мнения.
Иногда не хватает времени, чтобы забыть всё, что происходит, что произошло. Всё двигается слишком быстро.
Не пытайтесь двигать время вперёд.
Не теряйте своего запаха.
Вы достойны этого. 

Kıvrım saçlılarıma !

Biri bana bir defa 'Hayatın güzelliği burada ve şu andadır.' Demişti.

Yakında öleceğim. Ve şu ana kadar,

artık korku bana hükmetmiyor.

Hayat zenginliklerle dolu: güzellikler, kahkahalar, paylaştığımız sevinçler.

Hepsini hatırlıyorum.

Arabada uyuyup kaldığında soluk alıp verişini de, bizi gördüğünde annenin yüzünü de      hatırlıyorum.

Birlikte bir sürü şey yaptık.

Pek çok şeyler.

Çok şey öğrendim.

Harika insanlarla tanıştım.

Mutluluğunun üzerine titre. Her anın tadına var.

Ve her şeyden önce, beni düşündüğünde üzülme. Kederlenme.

Ve bir gün, benimle konuşmak istersen eğer gerçekten istersen, sevdiğin bir yeri seç. Daha önce birlikte gittiğimiz bir yer. Benimle konuşabileceksin, göreceksin. Çünkü orada olacağım.

Ve unutma,

değer verdiğin insanlara onları sevdiğini söylemekten utanma. Ikinizi de çok seviyorum.

solğun

Yenə adi günlərdən biri idi. Bir az insan çoxluğu olan yerdə gəzməyə çıxdım. Hər qarşıma çıxan, üz üzə gəldiyim insan gözümün içinə dim dik baxır və sanki soruşurdular. Utanıb başımı aşağı saldım.
Bir neçə addım sonra üzündə təbəssüm dolu bir uşaq mənə yaxınlaşdı və əlindəki bir neçə solğun gülü mənə doğru uzatdı.
“Al bunları, ona hədiyyə edərsən. Bu gözəl güllərin qoxusu ona xoş olacaq, bu həmçinin səni də sevindirəcək”
Aldım. Çox tələsik aldım gülləri ondan. Tikanlarının ovucuma toxunması bir az diksindirdi məni.
Addımlarımın sayı getdikcəö artırdı. Hara getdiyimi bilmirdim, düşünmürdüm belə.
Gedəcəyim yerdə nə bir gözləyənim, nə də bir başqa canlı var idi.
Hər geri baxdığımda ayaq izlərimin yox olmasını seyr edirdim.
Geriyə dönmənin nə dərəcə çətin olacağını düşündükcə yerişimdə bir axsaqlıq yaranır, az qala yerə düşəcəyəm deyə diqqətimi daha çox yerə yönəldirdim.
Beynimdə düman, əlimdə gül, düşündüyüm heç.
Bir az irəliləmişdim ki, yaşlı bir bədən qoxusu üzümü turşutdu, gözlərim isə qoxunun burnuma gəldiyi tərəfə döndü.
“Sən çox pis birisən, insan”
Yox, bu mənə deyilmədi. Sadəcə məni çağırdıqlarını düşündüm, və üzümü sol tərəfə döndərdim. Köhnə libaslı qadın, gözlərimə zillədiyi, üzərinin para pərdələr tutan baxışıarını gördükdə tək bir şey düşündüm:
- “ora bura baxmadan irəliləmək !”
Bu qədər qəribəlik yaşadıqdan sonra gözlərimi yumub bir neçə saniyəlik bərk bərk sıxdım. Bir az sıxlıq yaşadım. Amma insanlar azalmışdı.
Ovuclarımın üşüməsini hiss etdim. Əllərimi aid olmadıqları yerə, ciblərimə saldım.
Bir az irəlidə mənim kiçik, yaşadığım mənsil yerləşirdi. Ora çox az – az baş çəkirdim.
Hər səfərimdə əlimdə nəsə aparmalıydım. Bu dəfə solğun, əlimdə olmasından peşman iki gül var idi ovucumda. Bərk bərk tutmuşdum onları.
Artıq yaxınlaşırdım mənzilimə.
Onu basdırdığım otaqdaca məni gözləyirdi.
Əllərimin izi boğazında, sinəsi cızıqlarla dolu. Hələ sıxdıqca barmaqlarım bir birinə toxunurdu, gözlərini bir müddət bütün gücünü toplayb açıq saxlamışdı. Necə də nifrətlə baxırdın !
Hər həftə sonu bu sıx insanların içinə girər və ayaqlarıma baş qoşub gedərdim. Hər dəsəində həmən bu kiçik dediyim mənzilə gələrdim.
Hər gəldiyimdə, otağa girişim üzümün cizgilərini bir neçə il əvvələ aparırdı.
Amma deyəsən bu dəfə də məndən qabaq bir ziyarətçin var imiş.
Buraya gəldiyim müddət ərzində ilk dəfə idi ki onun göz yaşlarını, və hönkürtü ilə ağlamasının şahidi oldum.
Və həmən gün aynanın qarşısında öz əksimi görmədim. Bəlkə də bu ilk dəfə deyildi amma gözlərimin yoxluğunu düşündüm. Yenidən aynaya yaxınlaşdım. Nə üzüm, nə gözüm, nə mən.
Toxunduğum aynanı toz almışdı. Bəlkə də toxunuşumu belə hiss etməmişdi.
Çox vaxt itirmədən onu öldürdüyüm yerə, otağına keçdim.
Əllərimi açıb dua elədim, sonra özümə qarğış elədim.
Mən səni öldürdüyüm gündən çox keçib, amma hələdə sağsan.
Sonra bəyazlar içində cəsədini gördüm. Heç itirməmişdin üz cizgilərini. Yanaqlarında təbəssüm var idi. Sənin, bəyazlar altından, kiçik parça dəliklərindən parlayan qapalı gözlərin baş ucunda dayanan iki insanı görürdü.
Biri mən, biri də sən.
Ağladıqca ağlayırdıq səni.
Mən bu evə yenə gələcəm. Həmişə gələcəm. Qışda belə gələcəm.
Sən də. Amma daha ağlamayaq. Nə sən nə də mən.

dəyişdim.

Bu gün səni başqa bir bədənə dəyişdim. Utanmadım, nə də çəkinmədim. Eləcə deyirəm bunu, yəni tam olaraq istədim və etdim.

“İçəri keç, xoş gəlmisən”

“Bəs..!?”

Bilirəm alçaqlıqdı bu, amma yenədə dəyişdim səni, hətta zövq aldım, həzz alaraq etdim bunu. Sinəsini oxşadım o zərif məxluqun, o da sənin kimi gözlərini yumdu həmən an. Bir anlıq zaman durdu onun üçün, əlləri kilidlənmişdi, eyni sənin əllərin kimi.

Gözlərinin qorxusu sinəsini əsdirirdi, titrəyirdi bir azacıq, zövq alırdım, daha çox oxşayırdım, sənin sinəni oxşadığım kimi. Bir azacıq kənar durdum. Boğazım qurumuşdu. Yox !! peşman deyildim heç də. Bədəninin qoxusu səni xatırlatmadı, çox gözəl idi, zərif, tələsik bədəndən uzaqlaşan bir qoxu.

Dəyişik biri, fərqli biri, səndən daha çox fərqli biri idi. İlk dəfə dodağının qulağımın ardına toxunması səni tam olaraq xeyalımdan bir anlığa silmişdi. Daha sonraki görüşlərimizdə belə səni asanlıqla dəyişə biləcəyimi, dəyişəcəyimi artıq rahatlıqla düşünürəm.

Bəlkə də inanmazsan, amma o qədər gözəl səslənirdi sevişməmiz. Hər nəfəs almağım onun incə səsi ilə canlı musiqi yaradır, musiqinin notları onun ayaq barmaqlarının arasından dodaqlarının qabarıqlığına qədər, bədəni ilə rəqs edərək qalxırdı.

Çox incə biri idi, düşüncəmdə hələ belə biri olmamışdı. Sən də onun kimi deyildin, kobudluğun, sıxıcı hərəkətlərin məni bir az yorurdu. Tükənirdim günü gündən, nə yaxşıkı yoxsan.

Nə yaxşıkı yoxsan…

Sevirəm, onunla olmağı sevirəm. hətta çox sevirəm.

Bilirsən bu səni düşündüyümdən fərqli bir şey. Yəni tam fərqli bir duyğu.

Bir anlıq yumulan gözlər, bir neçə saniyəlik səni göylərə qaldıracaq, və tam hündürlüyə çatdıracaq, və bir anda üzü üstə sürətlə aşağıya doğru endirəcək. Ürəyin yerindən oynayıb, səndən tez bir zamanda yerə çatmaq istəyəcək, O yüksəklikdən yerə enməyin bir rahatlıq verəcək sənə. Amma sonrası gərəksiz bir peşmançılıq yaradır, sonda nə etdiyinin fərqinə varmadan üzünü gözünü turşudub oturursan.

Mən peşman olmadım, olmayacam.

Sadəcə o günü unutmuram, bir neçə dəqiqəlik baxışımı.

O zərif sandığım varlığın gözləri alovlanmışdı sanki. Buz tutmuş nəfəsi ilə ovuclarını sərtləşmiş dodaqlarına yaxınlaşdırır, istimək istəyirdi. Çarpayının bir küncündə qısılıb, dizlərini sinəsinə doğru sıxaraq, qolları ilə bərk bərk qucaqlamışdı.

Baxırdım, sadəcə baxırdım. O gün, səni onun ayaqlarının aşağısında, eyni onun kimi qısılıb oturulu görmüşdüm, bəlkə də gözlərimə görünmüşdün, bəlkə də bu qarabasma idi amma sən ordaydın. Sanki bütün sevişməmizi izləmişdin. Bəlkə də bir anlığa belə gözlərini qırpmamışdın.

Bütün bədənimi soyuq tər alıb üzü aşağı enirdi, hər toxunduğu hissə sanki bədənimdən ayrılıb havadaca yox olurdu.

Çəkinmədən gözünün içinə qədər dalmışdım. Cəsarətli biriymişəm.

Baxışından o qədər utanmışdım ki, paltarımı geyinmədən belə qapını açıb çölə çıxmışdım.  

Bir azacıq tüstü sayəsində qorxunu gülüşə çevirməyi bacarmışdım.

Gülümsəyirdim, inanmazsan amma həqiqətən gülümsəyirdim. Nə sənə nə də ki ona.

Hər gülüşün bir ünvanı olur bəlkə də, amma kimə ünvanlayacağımı bilmirdim.

Onun dodaqları səninkilər qədər gözəl deyildi, toxumadım belə.

Döndüyümdə nə səni nə də onu gördüm. Sadəcə kiçik bir çarpayı, üzərində bəyaz üstlük, bir də tərləmiş, sanki yenicə üzərindən yorğun, günlərcə uzanlı birinin qalxmasından sonar islanmış döşək. Çarpayı belə yad gəlirdi.

Yorğun idim, üzümdən sanki dəmir parçaları asılmışdı, damarlarım çəkilirdi, alnım dartılırdı, saçlarımı dırnaqlarımla yerindəcə qazıb, ovucumdan bir nəfəsə üfürmək, havaya səpmək istəyirdim.

Qapının döyülməsi bəzən hər şeyi unutdurmağı bacarır.

Köhnəliyi, üzərindəki çartlara sahib olmasına baxmayaraq belə məni soyuqdan qoruyan qapı zərif bir qonaq gətirmişdi həmən gün.

“Bəs sən hara … !?”

“Rahat ol. Gəlirəm indi.”

Xoşbəxtlik bir anlıqdır,
qısa an, dəqiqə, saniyə, çox qısa. dəlisovluğunu əsirgəmirsən,
özünü bir başqa hiss edirsən.
Tam bir sən yəni, başqa heç nə, istədiyin yerdə bütün nəfəsini toplayıb qışqıra,
istədiyin yerdə qaça, və ya toplu içində özünü ən axmaq biri kimi apara bilərsən.
Sadəcə rahat ol, rahat ol...
Hərdən isə o qədər susqun oluruq, küləyin səsini, yağışın torpağı bir bir,
dənə dənə öpməsini duyacaq qədər səssiz...
Qarşımızdaki insanın nəsə soruşacağı an iflic oluruq,
dodaqlarımızı ha tərpədirik yenə də səsimiz çıxmır.
Bütün gücümüzü toplayırıq yenə də barmaqlarımız tərpənmir.
Hərəkətsiz olub, yerimizdəcə qalırıq.
O an, bir tanımadığın biri belə səni əzizləsə bütün hər şeyinlə ona qaça bilərsən.
O qədər ehtiyac içincə oluruq ki, başımızı söykəmə çiyin axtarırıq.

Sevmək. Xoş səslənir amma bir vaxta qədər olur, dondurma kimi dadlı,
soyuqluğu dodaqlarını keyidir, sevgi beynini ələ aldığı kimi.
Hər şeyimizi atıb ona sığınırıq, hərdən bağrına basır, hərdən isə üz çevirir,
buna baxmayaraq sıxıntısını belə sevirik.

Qaçırıq, qaçırıq, daha da sürətli qaçırıq,
çatdığımızda heç nəyin fərqli olmadığına varıb üzümüzü geriyə çeviririk.
Axtardığımızı tapdıqdan sonra dahası maraqsız gəlir,
getdikcə bunun fərqinə varıb yorğunluğu hiss edirik.
Və sənin sevgin buna sığınmır. Çantasını toplayır, yavaş yavaş, yarı geriyə yarı irəli baxa baxa uzaqlaşır, yeni bir qəlbdə özünə, yeni bir sığınacaq kiralamağa yola çıxır.
O qədər gözəl hisslər yaşanır ki, sadəcə zamanın necə keçdiyini unuduruq.

Biz o qədər qəribəyik ki, özümüzü dərk etmədən ətrafımızı təmizləyirik.

Nə qədər kiçilmişəm, bunları yazmağım sadəcə sizi düşünməm idi, sizi tanımağımdı.
Siz o qədər yadlaşmısınız ki, bütün bu illər sizi unutmama bəs etmədi, hələ də unuduram, hər unutduğumda bu vərəqə, yazdıqlarımın üstünə yenidən yazacam, sonra yenidən, sonra qaralayacam, məndən sonra heç kəs oxuyub anlamasın deyə, və ya bir dəfəlik cırıb atacam.
Biz get gedə yadlaşırıq, get gedə uzaq oluruq.
Hamısın günahı sadəcə məndədi, sadəcə məndə...


(varlığı və yoxluğundan asılı olmayaraq, bəzi itirdiyim və hal hazırda yanımda olan insanlara ithaf olunur)